De battle is het formaat dat een zaal vult en het is ook het formaat dat de meeste geschillen oplevert. De reden is simpel, er is geen cijfer om naar te wijzen. In endurance tel je reps, in streetlifting kijk je naar een gewicht. In een battle kijk je naar twee beurten en beslis je.
Punten geven en beslissen zijn niet dezelfde handeling
In klassieke freestyle geeft elk jurylid punten per criterium en die punten worden opgeteld. In een battle beantwoordt het jurylid één vraag, wie van de twee was beter. Het vult geen scoreblad in, het steekt een hand op, of in de praktijk tikt het op een knop op zijn telefoon.
Die keuze heeft een direct gevolg voor de jury. Een even jury kan blokkeren op twee tegen twee. Drie juryleden geven in elk geval een meerderheid, vijf geven een stevigere meerderheid en verdunnen het gewicht van een afwijkende stem. Boven de vijf win je weinig en maak je het werven ingewikkeld.
Criteria, vooraf opgeschreven en gepubliceerd
Een jurylid dat zonder geschreven criteria beslist, beslist op smaak, en atleten voelen dat meteen. Drie criteria volstaan en zijn makkelijk te onthouden, de moeilijkheid van wat geprobeerd is, de netheid van de uitvoering, en de originaliteit van de reeks.
Voeg de regel over de mislukking toe. Moet een atleet die een heel zware move probeert en hem mist winnen van iemand die een makkelijkere move netjes landt. Er is geen universeel juist antwoord, maar er is wel een antwoord dat je voor het evenement opschrijft. De meeste reglementen geven de voorkeur aan de gelande move, en belonen de poging binnen het criterium moeilijkheid.
Hoe een duel verloopt
| Stap | Wat er gebeurt | Waar je op let |
|---|---|---|
| De loting | Het schema wordt uit de kwalificatie gevuld | Zet atleten van dezelfde club niet in de eerste ronde tegenover elkaar |
| De beurt | Elke atleet krijgt zijn tijd, om beurten | Roep de resterende tijd hardop om |
| De stem | Elk jurylid kiest een winnaar | De stemmen blijven verborgen tot iedereen gestemd heeft |
| De uitspraak | De meerderheid wint | Kondig het resultaat aan, niet de verhouding |
| Doorgaan | De winnaar gaat naar de volgende ronde | Het volgende duel schuift in de startvolgorde |
De verborgen stem, en waarom die telt
Als juryleden na elkaar met opgestoken hand stemmen, volgt de derde stem de eerste. Dat is menselijk en het heeft niets met eerlijkheid te maken. Een stem die onzichtbaar blijft tot de hele jury heeft beslist, haalt die trek eruit.
Het hoofdjurylid ziet de verhouding wel voor de uitspraak. Daardoor kan het een jurylid opmerken dat er systematisch naast zit en daar bij de volgende editie iets aan doen, zonder die persoon ooit voor de zaal te kijk te zetten.
Gelijke standen en geschillen
Met een oneven jury kan een strikte gelijke stand niet voorkomen, maar een duel kan te dicht liggen om netjes te beslissen. Het duidelijkste antwoord is een extra ronde, korter, vaak dertig seconden. Het publiek begrijpt dat, de atleten aanvaarden het, en niemand gaat in tegen een beslissing aan de tafel.
Voor geschillen geldt één regel. Het gaat naar het hoofdjurylid, niet naar een jurylid, en het wordt tussen twee duels afgehandeld. De beslissing wordt in één zin onderbouwd en blijft vastgelegd. Een atleet neemt een beslissing zwaar op, maar niet weten waarom neemt hij veel zwaarder op.
Veelgestelde vragen
- Drie voor een lokale wedstrijd, vijf zodra er een titel of een kwalificatie op het spel staat. Altijd een oneven aantal, en een hoofdjurylid boven de jury.
- In een kleine scene komt dat vaak voor en het diskwalificeert niemand, zolang het gemeld wordt en die persoon de duels van de eigen club niet beoordeelt. Het schema wordt zo gebouwd dat dat geval wordt vermeden.
- Nee. Kondig de winnaar aan, niet de drie tegen twee. De verhouding voedt de discussie zonder iets toe te voegen, en ze zet de juryleden te kijk.
- Schrijf de sanctie op voor het evenement. De meest gangbare is dat niets telt wat na de zoemer gebeurt, in plaats van een uitsluiting die het duel verpest.
