Trzymasz front lever przez dwie sekundy i chcesz wiedzieć, ile to warte w dniu zawodów. Odpowiedź zależy mniej od figury, a bardziej od regulaminu, który ją czyta. Dwóch zawodników może pokazać tę samą pozycję i wyjść z różnymi notami, bo panel patrzy na co innego.
Dwie rodziny figur i dwie dyscypliny, które liczą inaczej
Wszystko, co da się pokazać na drążku, ląduje w jednym z dwóch pudełek. Statyczne, gdzie trzymasz nieruchomą pozycję przeciw ciężarowi własnego ciała. Dynamiczne, gdzie budujesz prędkość, puszczasz drążek i łapiesz go z powrotem. Wielu zawodników jest przerażających w jednym pudełku i niewidzialnych w drugim. Większość regulaminów o tym wie i punktuje oba osobno, czasem jako dwie odrębne konkurencje albo dwie kategorie. Pozostałe dwie dyscypliny nie są oceniane, tylko mierzone. Wytrzymałość liczy zaliczone powtórzenia, a streetlifting mierzy kilogramy, które dokładasz, i ich ruchy wypisane są niżej.
Statyka to problem dźwigni
Figura statyczna jest trudna, bo twoje ciało siedzi daleko od punktu podparcia. Podkul kolana we front lever, a pozycja staje się osiągalna. Wyprostuj nogi, a dźwignia podwaja obciążenie barków i pleców. Dokładnie to czyta sędzia. Nie punktuje pozycji, którą zapowiadasz, punktuje tę, którą twoje ciało naprawdę pokazuje.
| Figura | Czego wymaga | Na co patrzy sędzia |
|---|---|---|
| Front lever | Ciało poziomo pod drążkiem, twarzą do góry, cała taśma tylna obciążona. | Biodra na wysokości barków, nogi proste, żadnego bujania przy wejściu. |
| Back lever | Ta sama pozioma linia, ale twarzą w dół, barki w skrajnej rotacji. | Wysokość bioder, otwarcie barków, ręce zablokowane od początku do końca. |
| Planche | Ciało poziomo nad dłońmi, ręce proste, ciężar przeniesiony do przodu. | Kąt barków, zablokowane łokcie, biodra, które nigdy nie wychodzą nad linię. |
| Maltese | Planche pchnięty dalej, ręce na boki na wysokości klatki. | Głębokość ustawienia rąk, proste ciało, prawdziwy bezruch, a nie przelotny kształt. |
| Victorian | Ciało wyprostowane pod kółkami albo drążkiem, ręce szeroko za ciałem, najrzadsza pozycja w dyscyplinie. | Linia ciała, zablokowane ręce, otwarte barki bez załamania w biodrach. |
| Human flag | Ciało poziomo na pionowym drążku, ręce szeroko rozstawione. | Ciało równolegle do ziemi, dolna ręka prosta, brak skręcenia tułowia. |
| Iron cross | Ręce szeroko na kółkach, ciało zawieszone pośrodku. | Ręce na wysokości barków, stabilne nadgarstki, brak przechylenia tułowia. |
| Krzyż odwrócony | Iron cross głową w dół, ciało wyprostowane nad kółkami. | Pion ciała, ręce na wysokości barków, brak przechyłu na bok. |
| Handstand | Pionowe odwrócenie na dłoniach, samo w sobie albo jako wyjście z innej figury. | Prosta linia od dłoni do stóp, brak chodzenia, kontrolowane wejście i wyjście. |
| Hollow back | Stanie na rękach z otwartymi barkami i wygiętymi plecami, ciało przeniesione za dłonie. | Otwarcie barków, zablokowane łokcie, pozycja utrzymana, a nie przejechana. |
| 90 stopni | Ciało pionowo głową w dół na dłoniach albo poręczach, łokcie zgięte pod kątem prostym, klatka na wysokości dłoni. | Kąt łokci, ciało ustawione nad barkami, prawdziwy bezruch. |
| Elbow lever | Ciało poziomo w podporze na łokciach wbitych w brzuch. | Ciało równolegle do ziemi, stopy niczego nie dotykają, wyraźne utrzymanie. |
| L-sit, V-sit i manna | Nogi wyprostowane przed sobą w podporze na prostych rękach, coraz wyżej aż do manny. | Wysokość nóg, wyprostowane kolana, biodra, które nie cofają się pod barki. |
| Dragon flag | Ciało proste w powietrzu w podparciu na barkach, dotyka tylko górna część pleców. | Ciało w linii od barków do stóp, biodra, które się nie łamią, kontrolowane opuszczanie. |
| Pozycje na jednej ręce | Front lever, human flag albo stanie na rękach trzymane na jednej ręce, najwyższy poziom w prawie każdej tabeli. | Brak pomocy drugiej ręki, pozycja utrzymana, a nie musnięta, kontrolowane wejście. |
Prawie każda z tych pozycji ma swoje poziomy, w ugięciu, z jedną nogą, w rozkroku i wreszcie pełna, a poważna tabela wycenia każdy poziom osobno. Front lever w ugięciu i pełny front lever nigdy nie są warte tyle samo, a decyduje pozycja, którą trzyma twoje ciało, a nie nazwa, którą zapowiadasz.
Dynamika to budowanie prędkości i złapanie jej
Figura dynamiczna kończy się w sekundę. Ładujesz drążek, puszczasz, obracasz się, łapiesz. Trudność bierze się z liczby obrotów, wysokości puszczenia i tego, czy łapiesz jedną ręką, czy dwiema. Sędzia patrzy głównie na koniec. Wielki ruch złapany w szarpaninie jest wart mniej niż prostszy ruch domknięty w ciszy.
| Figura | Czego wymaga | Na co patrzy sędzia |
|---|---|---|
| Muscle up | Przejście ze zwisu do podporu nad drążkiem jednym ruchem. | Przejście bez nadmiernego kipping, proste ręce w górze, kontrolowany powrót. |
| Muscle up eksplozywny | To samo przejście, ale z puszczeniem drążka w górze, z klaśnięciem albo chwytem za drążkiem. | Wysokość puszczenia, pewny chwyt, brak pomocy nóg. |
| 360 | Pełny obrót ciała wokół drążka po jego puszczeniu. | Wysokość puszczenia, domknięty obrót, chwyt na obie ręce. |
| 540 i 720 | Półtora obrotu albo dwa pełne obroty wokół drążka na tym samym puszczeniu. | Obrót domknięty przed chwytem, wysokość puszczenia, napięte ciało. |
| Geinger | Puszczenie do tyłu z półobrotem, chwyt twarzą do drążka. | Obrót skończony przed chwytem, zwarte ciało, pewny ponowny chwyt. |
| Katchev | Puszczenie z nogami w rozkroku nad drążkiem, chwyt z powrotem w zwisie po drugiej stronie. | Wyraźne przejście nad drążkiem, wyprostowane nogi, chwyt bez szarpnięcia. |
| Shrimp flip | Puszczenie do przodu z pełnym salto nad drążkiem. | Wysokość nad drążkiem, linia ciała w trakcie salta, czysty ponowny chwyt. |
| Ice cream maker | Pełny obrót wokół drążka ze zwisu do podporu, bez puszczania. | Ciągłość obrotu, ręce proste tak długo, jak się da, utrzymane zakończenie. |
| Hefesto | Wyciągnięcie z back lever do podporu z rękami za plecami. | Brak bujania, łokcie kończące nad drążkiem, wytrzymana pozycja na końcu. |
| Death jump | Puszczenie jednego drążka, żeby złapać kolejny, dalej stojący. | Pokonany dystans, brak kontaktu stóp, obie ręce lądujące razem. |
| Chwyt jedną ręką | Dowolne puszczenie chwycone na jednej ręce zamiast na dwóch. | Wolna ręka niczego nie dotyka, bark przyjmuje bez ześlizgu, ciało zostaje w linii. |
| Salto na zejściu | Salto w przód albo w tył, żeby opuścić drążek na koniec przejazdu. | Lądowanie na nogach i stabilne, napięte ciało, żadnej ręki na ziemi. |
| Bar combo | Kilka figur dynamicznych połączonych bez martwego czasu. | Płynność między ruchami, brak zwisu na reset, jakość ostatniego ruchu. |
Ruchy liczone w wytrzymałości
W wytrzymałości nic się nie wycenia. Sędzia zalicza albo nie zalicza, a to, co zaliczy, idzie do sumy. Lista ruchów jest więc krótka, a standardy są wszystkim, zakres, pozycja startowa i to, co zabija powtórzenie. Wszystko liczy się na własnej masie ciała, nic nie dochodzi do pasa, i to właśnie oddziela wytrzymałość od streetliftingu.
| Ruch | Czego wymaga | Co sędzia zalicza |
|---|---|---|
| Podciągnięcie | Zwis na prostych rękach, a potem broda nad drążkiem, nachwytem, podchwytem albo chwytem neutralnym. | Ręce całkiem proste na dole, broda wyraźnie nad drążkiem, brak wymachu nóg, gdy wymagana jest wersja ścisła. |
| Muscle up | Przejście ze zwisu do podporu nad drążkiem, liczone na własnej masie ciała. | Jeden ruch, zablokowane łokcie w górze, pełny zwis przy powrocie. |
| Dip | Zejście na poręczach do wymaganego kąta i wyjście na proste ręce. | Głębokość zejścia, proste ręce w górze, tułów, który nie wygina się, żeby ukraść zakres. |
| Pompka | Klatka blisko podłoża, a potem proste ręce, ciało w jednej linii od głowy do pięt. | Pełny zakres, napięte ciało, brak odpoczynku z kolanami na ziemi. |
| Przysiad na masie ciała | Uda co najmniej równolegle do podłoża, a potem powrót na wyprostowane nogi. | Głębokość zejścia, pięty na ziemi, biodra i kolana wyprostowane w górze. |
| Podciąganie australijskie | Poziome przyciąganie pod niskim drążkiem, napięte ciało, klatka do drążka. | Klatka, która dotyka, ciało w linii, proste ręce na dole. |
| Unoszenie nóg | Kolana albo proste nogi unoszone ze zwisu, do drążka zależnie od standardu. | Osiągnięta wysokość, brak bujania między powtórzeniami, kontrolowane opuszczanie. |
| Pompka w staniu na rękach | Zejście głową do ziemi w staniu na rękach, przy ścianie albo swobodnie, a potem wyprost. | Kontakt głowy, zablokowane łokcie w górze, brak załamania bioder do pomocy. |
| Burpee | Klatka do ziemi, a potem wyskok z rękami nad głową. | Klatka, która dotyka, otwarte biodra w górze, obie stopy odrywają się i lądują razem. |
| Maksymalne utrzymanie | Zwis, L-sit albo stanie na rękach trzymane jak najdłużej, liczone w czasie, a nie w powtórzeniach. | Pozycja utrzymana bez przerwy, stoper zatrzymany przy pierwszym ustąpieniu. |
Ruchy obciążane w streetliftingu
W streetliftingu ciężar zastępuje notę. Każda federacja trzyma się swojej listy, u niektórych dwa ruchy z podciągnięciem i dipem, trzy z muscle upem, cztery gdy dochodzi przysiad, a suma najlepszych zaliczonych ciężarów daje wynik. Każda próba jest zaliczona albo spalona i nie ma nic pomiędzy. Ani powtórzenia, ani kilogramy nigdy nie przechodzą przez tabelę trudności, więc wszystko dalej wraca do ocenianych figur freestyle'u.
| Ruch | Czego wymaga | Co czyni próbę zaliczoną |
|---|---|---|
| Podciągnięcie z obciążeniem | Ciężar na pasie albo w kamizelce, zwis na prostych rękach, a potem broda nad drążkiem. | Proste ręce na dole, broda nad drążkiem, brak wymachu, gdy wymagana jest wersja ścisła. |
| Dip z obciążeniem | Ciężar w zwisie, zejście do wymaganego kąta i blokada na prostych rękach. | Osiągnięta głębokość, zablokowane łokcie w górze, ciężar, który nigdy nie dotyka ziemi. |
| Muscle up z obciążeniem | Pełne przejście ze zwisu do podporu z doczepionym ciężarem. | Jeden ruch, zablokowane łokcie w górze, brak pomocy nóg. |
| Przysiad | Sztanga na plecach, zejście co najmniej do równoległości i powrót do postawy. | Głębokość, nogi i biodra wyprostowane w górze, sztanga odłożona na sygnał. |
| Martwy ciąg | Sztanga oderwana od ziemi aż do wyprostowanej postawy, tam gdzie federacja go utrzymuje. | Plecy, które trzymają kształt, zablokowane kolana i biodra, sztanga opuszczona pod kontrolą. |
Co naprawdę podnosi trudność
Decydują trzy rzeczy. Najpierw dźwignia, bo im dalej twój środek masy odjeżdża od dłoni, tym więcej pozycja kosztuje. Potem czas wytrzymania, bo większość regulaminów liczy statykę dopiero powyżej progu, często dwie sekundy prawdziwego bezruchu, a kształt, przez który tylko przemykasz, się nie liczy. Na końcu czystość wyjścia. Wbicie się w pozycję z zamachem, wytrzymanie pół sekundy i wypadnięcie z niej to nie to samo co kontrolowane wejście i kontrolowane wyjście.
Jak panel zamienia figurę w punkty
Mechanizm jest prawie zawsze ten sam. Każdy sędzia pracuje na siatce, która nadaje wartość każdej uznanej figurze, a potem stosuje odjęcia za błędy wykonania. Surowa wartość nagradza to, co podjąłeś, nota za wykonanie karze to, co ci nie wyszło. Wiele formatów dokłada trzecią oś zwaną kompozycją, patrzącą na płynność, wykorzystanie platformy i różnorodność. Noty sędziów są następnie sumowane, często po odrzuceniu najwyższej i najniższej, a suma zasila klasyfikację.
Siatka trudności to nie lista figur, to drabina. Figury siedzą w progach, od najbardziej osiągalnych po najrzadsze, a każdy próg wart jest ustaloną liczbę punktów. Dwie figury z tego samego progu płacą tyle samo, nawet jeśli jedna wydaje ci się znacznie trudniejsza. Dlatego bystry zawodnik nie pokazuje swojej ulubionej figury, pokazuje tę, która płaci najlepiej za ryzyko, jakie niesie.
Dlaczego ta sama figura punktuje się inaczej na różnych zawodach
W street workout nie ma uniwersalnej skali punktowania. Każdy organizator i każda federacja pisze własną siatkę, a ta siatka odbija to, co chcą oglądać na platformie. Format zbudowany wokół czystej siły nagradza długie statyki i pozycje na prostych rękach. Format zbudowany wokół widowiska płaci więcej za dynamikę i długie combo. Liczy się też poziom stawki. Figura rzadka w kategorii open staje się zwyczajna w finale elity, więc siatkę przepisuje się, żeby dalej rozdzielała zawodników. Nigdy nie zakładaj, że twoja figura jest gdzie indziej warta tyle, ile była warta w zeszłym sezonie.
Co przeczytać w regulaminie przed zapisem
Szukaj czterech rzeczy. Samej siatki albo przynajmniej listy uznanych figur, bo figura, której na tej liście brakuje, często nie daje nic. Progu uznania statyki, w sekundach. Formatu wyjścia, czyli długości twojego układu, liczby fal i liczby sędziów na stanowisko. Oraz zasady powtórzeń, bo większość regulaminów liczy figurę tylko raz w obrębie tego samego wyjścia. Jeśli czegoś z tego brakuje, napisz do organizatora, zanim zapłacisz za zapis. Jasna odpowiedź przed wydarzeniem bije kłótnię po ogłoszeniu klasyfikacji.
Najczęściej zadawane pytania
- Żadna w wartościach bezwzględnych. To zależy od siatki organizatora. Pełny planche albo 360 złapany na jedną rękę siedzą blisko szczytu prawie każdej siatki, ale dokładna wartość zmienia się z zawodów na zawody.
- Większość regulaminów wymaga co najmniej dwóch sekund wyraźnego bezruchu. Część idzie do trzech przy najtrudniejszych pozycjach. Ta liczba należy do regulaminu i nigdy nie powinna zostawać w rękach sędziego w dniu zawodów.
- Nie. Powtórzenie jest zaliczone albo odrzucone, a ciężar podniesiony albo spalony, nie ma tu żadnej wartości trudności do negocjowania. Jedyna tabela, jaka istnieje w tych dwóch dyscyplinach, to tabela standardów, czyli tego, co powtórzenie musi spełnić, żeby się liczyło.
- Nic nie daje i pali czas twojego wyjścia. W wielu formatach uruchamia też odjęcie za wykonanie, jeśli dotkniesz ziemi albo zgubisz drążek. Sięganie mocno ponad swój poziom to hazard, a nie plan.
- Nie. Czyste wyjście na figurach ze środka siatki często bije wyjście ambitne, ale niechlujne. Odjęcia za wykonanie bardzo szybko zjadają różnicę trudności.
- Tak, i wiele tak robi. Każda konkurencja zachowuje swój sposób mierzenia zawodnika, oceniany, liczony albo obciążany, a klasyfikacja generalna sumuje to, co organizator postanowi w niej umieścić, z wagą, jaką nadaje każdej konkurencji.
- Sprawdź listę dołączoną do regulaminu i porównaj nazwy. Nazewnictwo różni się między scenami, więc opisz figurę albo wyślij krótkie wideo, jeśli nazwy nie ma na liście.
